"Χλωμά κεριά"

Χλωμά κεριά

Πόσο θα 'θελα απ' την αρχή,
την άκρη της ζωής μου
πάλι να ξαναπιάσω.
Να την κρατώ σφιχτά
μη μου χαθεί ξανά
με την ψυχή μου μοναχά
τα βήματα μου να χαράξω.

Κι ετούτη μου τη δεύτερη φορά
να ανεβαίνω ένα ένα τα σκαλιά,
να σταματώ όταν μου γνέφει η καρδιά
σαν μου μιλεί, σαν με καλεί
να είμαι εκεί, τον δρόμο
της καρδιάς μου να μη χάσω.

. . . . . .

Μα δεύτερη φορά δε γέννησε
την ίδια κόρη μάννα,
ούτε και μένα απ' την αρχή
πάλι η ζωή μου θα αρχινίσει.
Μες τη σκιά μες στη σιωπή
εκεί θα συνεχίσει.

Να καταπνίξω όμως πως
και πώς να κρύψω από το φως
όσα μέσα μου καίνε,
αιμορραγούν και κλαίνε.
Σαν τα χλωμά κεριά
θα υπάρχουν μέσα στην καρδιά
κι αχνά θα σιγοκαίνε.

ΚαΤερίνη

Να θυμάσαι

Να θυμάσαι

Έλα κοντά μου, κλείσε τα μάτια

και μη σκέφτεσαι τίποτα.
Ακούμπησε την ανάσα σου

στο δέρμα μου.
Ταξίδεψε τη σκέψη σου

μέσα στο δικό μου ήλιο,
περπάτησε στα χρωματιστά

μονοπάτια της ψυχής μου.

Ψάξε να βρεις

κρυμμένους θησαυρούς.
Κι αν τους βρεις,

προσπάθησε να κρατήσεις
βαθιά στην μνήμη σου

τα βήματα που σε οδήγησαν εκεί.
Για να θυμάσαι να επιστρέφεις

όταν η ψυχή σου ζητάει γαλήνη.

ΚαΤερίνη.

Της μάνας μου το πρωινό φιλί


Με ξύπνησε ξημέρωμα μια αύρα μια πνοή
στο μάγουλο φτερούγισε της μάνας μου φιλί
το χάδι της με γέμισε με αγάπη και στοργή
και πίσω ξαναγύρισα ξανάγινα παιδί
μ' ένα φιλί και μια ευχή και το χαμόγελο της
σαν ξύπνησα τον ήλιο μου είδα στο πρόσωπο της

σου έφερα ροδόνερο σιγά μου ψιθυρίζει
για να πλυθείς και να λουστείς και να γλυκομυρίζεις
στέγνωσε τα μαλλάκια σου στις κεντητές πετσέτες
που 'χουν χρωματιστά πουλιά αστέρια και βιολέτες
απ' τα κεντίδια κόκκινο, πάρε σαν ένα χάδι
στα μάγουλα σου ακούμπησε ν' αφήσει κοκκινάδι

άσε λυμένα τα μαλλιά, στους ώμους ν' ανεμίζουν
σαν τα φυσάει ο άνεμος αυτά να παιχνιδίζουν
φόρεσε τ' άσπρο φόρεμα και το λευκό μαντήλι
και το βαφτιστικό σταυρό ακούμπησε στα χείλη.
βάλε στο μέρος της καρδιάς το πρωινό φιλί μου
κι έλα για λίγο να σε δω, άστρο και γιασεμί μου

έλα και σου 'χω έτοιμα φτερά για να πετάξεις
τα όνειρα σου μάτια μου για να τα κάνεις πράξεις
στον ουρανό φτερούγησε σε θάλασσες σε δάση.
μα όσο μακριά μου κι αν πετάς ποτέ να μη ξεχάσεις
στις προσευχές θα βρίσκεσαι και μες στην αγκαλιά μου
στη σκέψη και στα όνειρα στους χτύπους της καρδιάς μου

την πρωινή μου την ευχή σου στέλνω πριν χαράξει
από το μάτι του κακού αυτή να σε φυλάξει
κι όταν ξυπνάς κάθε πρωί, τον ήλιο σαν κοιτάξεις
στην αγκαλιά του πρωινού ποτέ να μη ξεχάσεις
να ψάχνεις μέσα στη ζωή τα άνθη τα λευκά της
και την ευχή μου θα τη βρεις μέσα στη μυρωδιά της

ΚαΤερίνη
Μουσική Γιάννης Μαρκόπουλος

"Νοστάλγησα τον τόπο μου"

Λόγια γραμμένα για την πατρίδα μου τα όμορφα Χανιά.

Νοστάλγησα τον τόπο μου

Ήρθε Βοριάς στον ύπνο μου
μ' είδε συλλογισμένη.
Νοστάλγησα τον τόπο μου,
του είπα, και με παίρνει.

Φύσα βοριά μου μην αργείς
να φτάσουμε στην Κρήτη,
πριν ξημερώσει ν' ανεβείς
πάνω απ τον Ψηλορείτη.

Κι ύστερα φύσα δυτικά,
στου φαραγγιού τα μέρη,
λάμπουν τα Όρη τα Λευκά
στον ήλιο π' ανατέλλει.

Μετά χαμήλωσε αργά
βαθιά να αναπνεύσω
και στα Χανιώτικα βουνά
εκεί να ξεπεζέψω.

Κι όπως πατώ τα χώματα
οι ρίζες μου θ' απλώνουν.
Στις μυρωδιές στα χρώματα
τα μάτια θα βουρκώνουν.

Είσ' όμορφη πατρίδα μου
πώς να σε τραγουδήσω
δε βρίσκουνε τα χείλη μου
λόγια να σε υμνήσω.

ΚαΤερίνη. 

"Η δική μου πόλη"

Η δική μου πόλη

Κλείνω τα μάτια,
μια κινούμενη ασπρόμαυρη εικόνα,
με ταξιδεύει σε γειτονιές με χαμηλά σπίτια,
παιδιά στους δρόμους και φως, πολύ φως!
Απλώνω τα χέρια να πιάσω τη θύμηση,
μα αυτή απομακρύνεται χαμογελώντας.

Ανοίγω τα μάτια μπροστά μου το ίδιο χαμόγελο!

Είναι η ίδια εικόνα σήμερα.
Είναι η ίδια πόλη όμορφη, ζωντανή.
Είναι η ίδια πνοή, αέρας ζεστός, μια αγκαλιά.
Είναι ο ίδιος ήλιος που φωτίζει τα δρομάκια.
Είναι το ίδιο χέρι που βάζω αντήλιο
Είναι η ίδια η ψυχή μου,
τα δικά μου Χανιά!

ΚαΤερίνη.

Μουσική: Λουδοβίκος των Ανωγείων
"Ανοιχτό παράθυρο"
από το cd "Πύλη της άμμου"

Η παγωνιά

Στα χέρια μου κρατούσα την άνοιξη,

ολόδροση χαρμόσυνη φεγγοβολούσα.

Στα μάτια, πλεγμένο πάνω στα ματόκλαδα

κατοικούσε  το ολόφωτο αύριο.

Χωρίς χρόνους, χωρίς πυξίδα

περιδιάβαινε ανέμελο

σε τόπους χωρίς σύνορα

βαθιά μες την καρδιά μου.

Μέχρι που σκόνταψε

πάνω σε στοιχειωμένες σκέψεις.

Με ανεξέλεγκτες σπασμωδικές κινήσεις

το αύριο έσβησε.

Νύχτωσε απότομα, χειμώνιασε…

η παγωνιά δεν χτύπησε καν την πόρτα.

Την άνοιξε βίαια και μπήκε

κατευθείαν στην ψυχή μου…

Κα Τερίνη.

24.5.11